Czy kobiety bezdzietne powinny pracować do 65. roku życia, a matki nadal móc przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat? Pomysł uzależnienia wieku emerytalnego od posiadania dzieci komentuje dla Wyborcza.biz dr Katarzyna Kalata.
Jak podkreśla mecenas Kalata, samo wspieranie rodzicielstwa jest konstytucyjnie dopuszczalne. Nie oznacza to jednak, że państwo może automatycznie różnicować moment nabycia prawa do emerytury wyłącznie na podstawie tego, czy kobieta ma dzieci. Takie rozwiązanie musiałoby przejść test równości: opierać się na obiektywnym kryterium, pozostawać w racjonalnym związku z celem ustawy oraz być proporcjonalne.
Posiadanie dziecka nie zawsze oznacza osobiste ponoszenie ciężaru opieki, a bezdzietność nie zawsze jest wynikiem świadomego wyboru. Projektodawca musiałby odpowiedzieć m.in. na pytania dotyczące kobiet zmagających się z niepłodnością, rodziców adopcyjnych, ojców samotnie wychowujących dzieci oraz osób opiekujących się niesamodzielnymi członkami rodziny.
Obowiązujący dziś różny wiek emerytalny kobiet i mężczyzn nie stanowi blankietowej zgody na wprowadzanie kolejnych nierówności. Również porównanie takiego rozwiązania do programu 800+ jest nietrafne. Świadczenie wychowawcze służy pokrywaniu bieżących kosztów utrzymania dziecka, natomiast proponowana zmiana przesuwałaby o pięć lat moment uzyskania prawa do emerytury. Macierzyństwo nie może być biletem do wcześniejszej emerytury, a bezdzietność – karą pięciu dodatkowych lat pracy. Państwo powinno rekompensować rzeczywisty ciężar opieki, a nie oceniać prywatne wybory kobiet.
